کتاب لغت

fa ‫حمل و نقل عمومی‌‫/ عبور و مرور درون شهری‬   »   th การขนส่งมวลชน

‫36 [سی و شش]‬

‫حمل و نقل عمومی‌‫/ عبور و مرور درون شهری‬

‫حمل و نقل عمومی‌‫/ عبور و مرور درون شهری‬

36 [สามสิบหก]

sǎm-sìp-hòk

การขนส่งมวลชน

gan-kǒn-sòng-muan-chon

نحوه مشاهده ترجمه را انتخاب کنید:   
فارسی تايلندی بازی بیشتر
‫ایستگاه اتوبوس کجاست؟‬ ป้ายรถโดยสารอยู่ที่ไหน ครับ / คะ? ป้ายรถโดยสารอยู่ที่ไหน ครับ / คะ? 1
bh-̂i-rót--------n----y--o------nǎ--kr-́p---́ bhâi-rót-doy-sǎn-à-yôo-têe-nǎi-kráp-ká
‫کدام اتوبوس به مرکز شهر می‌رود؟‬ รถเมล์คันไหนไปกลางเมือง ครับ / คะ? รถเมล์คันไหนไปกลางเมือง ครับ / คะ? 1
ro-----y--a--na---b--i--l-n--me--n-----́----́ rót-may-kan-nǎi-bhai-glang-meuang-kráp-ká
‫کدام خط (چه اتوبوسی] باید سوار شوم؟‬ ผม / ดิฉัน ต้องไปสายไหน ครับ / คะ? ผม / ดิฉัน ต้องไปสายไหน ครับ / คะ? 1
pǒ---ì--h-̌n---a-w---b--i---̌i-na-i-----p-k-́ pǒm-dì-chǎn-dhâwng-bhai-sǎi-nǎi-kráp-ká
‫باید اتوبوس عوض کنم؟‬ ผม / ดิฉัน ต้องต่อรถไหม ครับ / คะ? ผม / ดิฉัน ต้องต่อรถไหม ครับ / คะ? 1
p-̌m-dì---ǎn-----w-g-dh-̀-----t-m-̌i-k--́--ká pǒm-dì-chǎn-dhâwng-dhàw-rót-mǎi-kráp-ká
‫کجا باید اتوبوس را عوض کنم؟‬ ผม / ดิฉัน ต้องต่อรถที่ไหน ครับ / คะ? ผม / ดิฉัน ต้องต่อรถที่ไหน ครับ / คะ? 1
p-̌--dì-cha-n--ha-wng--ha---r-́t-tê--nǎ--------ká pǒm-dì-chǎn-dhâwng-dhàw-rót-têe-nǎi-kráp-ká
‫قیمت یک بلیط چند است؟‬ ตั๋วรถราคาเท่าไร ครับ / คะ? ตั๋วรถราคาเท่าไร ครับ / คะ? 1
dh-------t--a-ka---̂----i-k--́----́ dhǔa-rót-ra-ka-tâo-rai-kráp-ká
‫تا مرکز شهر چند ایستگاه است؟‬ กี่ป้ายก่อนจะถึงกลางเมือง ครับ / คะ? กี่ป้ายก่อนจะถึงกลางเมือง ครับ / คะ? 1
gèe-bh-̂---à-n-jà---̌-ng--lan------n--k---p---́ gèe-bhâi-gàwn-jà-těung-glang-meuang-kráp-ká
‫شما باید اینجا پیاده شوید.‬ คุณต้องลงรถที่นี่ ครับ / ค่ะ คุณต้องลงรถที่นี่ ครับ / ค่ะ 1
k-o---h------l-----ó--te-e--ê--------kâ koon-dhâwng-long-rót-têe-nêe-kráp-kâ
‫شما باید از قسمت عقب ماشین پیاده شوید.‬ คุณต้องลงข้างหลัง ครับ / ค่ะ คุณต้องลงข้างหลัง ครับ / ค่ะ 1
ko-n-d-a---g---n--k--ng--a-ng----́--kâ koon-dhâwng-long-kâng-lǎng-kráp-kâ
‫متروی (زیرمینی] بعدی 5 دقیقه دیگر می‌آید.‬ อีกห้านาทีรถไฟขบวนต่อไปจะมา ครับ / คะ อีกห้านาทีรถไฟขบวนต่อไปจะมา ครับ / คะ 1
èe----̂-na---e----t--a--ko----on-d-à----a---a-----kr-́p-k-́ èek-hâ-na-tee-rót-fai-kòp-won-dhàw-bhai-jà-ma-kráp-ká
‫تراموای بعدی 10 دقیقه دیگر می‌آید.‬ อีกสิบนาทีรถรางขบวนต่อไปจะมา ครับ / คะ อีกสิบนาทีรถรางขบวนต่อไปจะมา ครับ / คะ 1
è----i-p--a-tee----t-ra-g--òp--on-dh--w-b-ai--à-----ra-p--á èek-sìp-na-tee-rót-rang-kòp-won-dhàw-bhai-jà-ma-kráp-ká
‫اتوبوس بعدی 15 دقیقه دیگر می‌آید.‬ อีกสิบห้านาทีรถเมล์คันต่อไปจะมา ครับ / คะ อีกสิบห้านาทีรถเมล์คันต่อไปจะมา ครับ / คะ 1
èek---̀p--a--n--tee---́--may-k-----à------------a-kr--p-ká èek-sìp-hâ-na-tee-rót-may-kan-dhàw-bhai-jà-ma-kráp-ká
‫آخرین مترو (زیرزمینی] کی حرکت می‌کند؟‬ รถไฟใต้ดินเที่ยวสุดท้ายเมื่อไร ครับ / คะ? รถไฟใต้ดินเที่ยวสุดท้ายเมื่อไร ครับ / คะ? 1
r-́--fa----a--------e------̀---t-́i--êu--rai--r-́p-ká rót-fai-dhâi-din-têeo-sòot-tái-mêua-rai-kráp-ká
‫آخرین تراموا کی حرکت می‌کند؟‬ รถรางเที่ยวสุดท้ายเมื่อไร ครับ / คะ? รถรางเที่ยวสุดท้ายเมื่อไร ครับ / คะ? 1
r-́--ran----̂----o-o--t-́i--êua-r-i----́----́ rót-rang-têeo-sòot-tái-mêua-rai-kráp-ká
‫آخرین اتوبوس کی حرکت می‌کند؟‬ รถเมล์เที่ยวสุดท้ายเมื่อไร ครับ / คะ? รถเมล์เที่ยวสุดท้ายเมื่อไร ครับ / คะ? 1
ro----ay-te--o-s-̀ot-tái-m-̂---r----ráp-ká rót-may-têeo-sòot-tái-mêua-rai-kráp-ká
‫شما بلیط دارید؟‬ คุณมีตั๋วรถไหม ครับ / คะ? คุณมีตั๋วรถไหม ครับ / คะ? 1
koon-me--d-u----o----ǎ--k-á--k-́ koon-mee-dhǔa-rót-mǎi-kráp-ká
‫بلیط؟ نه ندارم.‬ ตั๋วรถหรือ? ไม่มี ผม / ดิฉันไม่มีตั๋วรถ ครับ / คะ ตั๋วรถหรือ? ไม่มี ผม / ดิฉันไม่มีตั๋วรถ ครับ / คะ 1
d--̌--rót----u--â---ee-pǒ--d---ch--n---̂---e---------------------́ dhǔa-rót-rěu-mâi-mee-pǒm-dì-chǎn-mâi-mee-dhǔa-rót-kráp-ká
‫پس باید جریمه بپردازید.‬ งั้นคุณต้องเสียค่าปรับ ครับ / คะ งั้นคุณต้องเสียค่าปรับ ครับ / คะ 1
n-----koon-d-âw-g-s-̌--k--p-r-----ráp--á ngán-koon-dhâwng-sǐa-kâp-ráp-kráp-ká

‫تکامل زبان‬

‫این که چرا ما با یکدیگر صحبت می کنیم، روشن است.‬ ‫ما می خواهیم افکار خود را با همدیگر مبادله و یکدیگر را درک کنیم.‬ ‫از طرف دیگر، این که دقیقا زبان چگونه شکل گرفته است، کمتر روشن است.‬ ‫تئوری های مختلفی در این مورد وجود دارد.‬ ‫آنچه مسلم است این است که زبان یک پدیده بسیار قدیمی است.‬ ‫وجود برخی ویژگی های فیزیکی برای صحبت کردن لازم بود.‬ ‫این خصوصیات برای ایجاد صدا لازم بود.‬ ‫انسان های ماقبل نئاندرتال توانایی به کار بردن صدای خود را داشتند.‬ ‫یعنی، آنها تفاوت خود را با حیوانات تمیز می دادند.‬ ‫بعلاوه، داشتن یک صدای بلند، و محکم برای دفاع مهم بود.‬ ‫و فرد می تواند با آن دشمن را تهدید کند یا بترساند.‬ ‫در آن زمان، تازه ابزار ساخته شده بود، و آتش هم کشف شده بود.‬ ‫این دانش به نحوی می بایست به دیگران منتقل شود.‬ ‫گفتار نیز در شکار گروهی مهم بود.‬ ‫از 2 میلیون سال پیش به بعد تفاهم ساده ای میان مردم وجود داشت.‬ ‫اولین عناصر زبانی علامت و اشاره بود.‬ ‫اما مردم می خواستند در تاریکی هم با همدیگر ارتباط داشته باشند.‬ ‫از این مهم تر، آنها به صحبت کردن بدون نگاه کردن به یکدیگر نیز نیاز داشتند.‬ ‫بنابراین، صوت بوجود آمد، و جای اشاره را گرفت.‬ ‫زبان به معنای امروزی آن حداقل 50،000 سال قدمت دارد.‬ ‫هنگامی که انسان هوشمند آفریقا را ترک کرد، زبان خود را در سراسر جهان پخش کرد.‬ ‫زبان ها در مناطق مختلف از همدیگر جدا شدند.‬ ‫یعنی، خانواده های زبان های مختلف به وجود آمدند.‬ ‫امّا، این زبان ها فقط دارای اصول و مبانی سیستم های زبان بودند.‬ ‫اوّلین زبان ها به اندازه زبان های امروز پیچیده نبودند.‬ ‫سپس آنها از طریق دستور زبان، آواشناسی و معناشناسی تکامل یافتند.‬ ‫می توان گفت که زبان های مختلف، راه حل های مختلف دارند.‬ ‫اما مشکل همیشه همان است: چگونه می توانم آنچه را فکر می کنم نشان دهم؟‬